ΣΤΙΝΑΣ ΑΓΙΣ «Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΠΛΑ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 44»

Άγι Στίνα « H Άλλη Πλευρά »

αναδημοσίευση από: http://vimeo.com/21482666


Συνέντευξη Άγι Στίνα[1] στον Σπύρο Ζηνιάτη για το περιοδικό ΤΟΤΕ, με εισαγωγή του Γ. Αλεξάνδρου, τεύχος 29, Δεκέμβρης 1987

αναδημοσίευση από: http://stinas.vrahokipos.net/biography/interview.htm

[…]

Ερώτηση: Και τώρα να έρθουμε σε ένα άλλο θέμα κε Πρίφτη, που νομίζω ότι είστε αφ' ενός μεν από τους κατεξοχήν γνώστες τοο αλλά και ταυτόχρονα χαρακτηρίζεται από πλήθος προβλήματα στην ιστορικότητα του. Εννοώ, όπως θα καταλάβατε, την σειρά από εκείνο το πογκρόμ δολοφονιών που αφορούσαν μελή Τροτσκιστικών ή φιλοχροτσκιστικών οργανώσεων αλλά και μέλη αριστερών οργανώσεων, διαφοροποιημένων πάντως από την πολιτική τοο ΚΚΕ, με κύριο υπεύθυνο την ΟΠΛΑ. Δώστε μας σας παρακαλώ την ερμηνεία και την μαρτυρία σ' αυτά τα γεγονότα.

Απάντηση: Η «Λαϊκή Δημοκρατία» που ζήσαμε και γνωρίσαμε τον Δεκέμβρη του '44 στην Αθήνα, ήταν ότι χειρότερο θα μπορούσε να γίνει για τη δυσφήμηση, τη γελειοποίηση και τον εξευτελισμό του Σοσιαλισμού. Εκείνοι που δίναν το χρώμα, τη μορφή και την ουσία της «Λαϊκής Δημοκρατίας» ήταν οι ομάδες της ΟΠΛΑ και της Πολιτοφυλακής και οι ανακριτές. Ύποπτοι ήταν όσοι δεν ήταν γραμμένοι στα χαρτιά τους. Έρευνες γίνονταν σ' όλα τα σπίτια και στους δρόμους. Αν σου έβρισκαν έντυπα τροτσκιστικά η ποινή που επιβαλόταν αίσιος ήταν θάνατος.

Θα σας αναφέρω ένα περιστατικό χαρακτηριστικό του όλου κλίματος. Είχαν πιάσει μια φίλη, παλιά δασκάλα κομμουνίστρια που είχε κάνει ένα μεγάλο διάστημα στην οργάνωση του Πουλιόπουλου. Αλλά αυτό αυτοί δεν το ξέρανε και αυτό την έσωσε. Την πιάσανε απλώς γιατί ήταν παλιά γνωστή κομμουνίστρια, αλλά δεν ήταν στο ΚΚΕ. Ήρθε και με βρήκε μετά την ανάκριση για να μου πει να φυλάγομαι γιατί τη ρωτούσαν για μένα. Τι να σου πω, μου έλεγε, έχω γνωρίσει και ανακριτές και αστυνόμους και εδώ και στην Πολωνία όταν ενεργά συμμετείχα στο κίνημα, αλλά πουθενά δεν γνώρισα τόση κτηνωδία και τόση βλακεία όση σ' αυτόν τον εαμικό ανακριτή.

Έξω σε δύο - τρία δωμάτια ένα σωρό γυναικούλες και ανθρωπάκια περίμεναν τρέμοντας την σειρά τους.

Αυτό το πογκρόμ που αναφέρετε έχει αρχίσει πριν από την απελευθέρωση από τα τέλη του '43 κιόλας. Θα σας μνημονεύσω μερικά ονόματα τον Σ. Σπανέα δημοσιογράφο, από τα πρώτα θύματα, τον Δημοσθένη Βουρσούκη ένα διανοούμενο αφοσιωμένο στο κίνημα και από τις πιο αγωνιστικές μορφές του. Τον Θανάση Οικονόμου φοιτητή που δολοφονήθηκε αφού πρώτα τον τύφλωσαν. Τους εργάτες Π. Τσιγγέλη, Γ. Δόξα, Γ. Ζούρη, Π. Παναγιωτίδη, Κ. Θεμελή, Τζήκα και Στεργίου. Τον Νίκο Αραβαντινό υπάλληλο από την Κεφαλλονιά από τους πιο γνωστούς αγωνιστές που έχαιρε καθολικής εκτίμησης στο νησί του. Τον Θ. Αδραματίδή υπάλληλο επίσης και αυτόν και τον επαγγελματία Κ. Χαριτωνίδη.

Σκότωσαν ακόμα τον Ασημίδη το επόμενο από εμένα διεγραμένο από τα ανώτερα στελέχη του ΚΚΕ, καθώς και μια σωρία άλλων ανωνύμων και επώνυμων αγωνιστών του κινήματος, που το έγκλημα τους ήταν η κριτική αντιμετώπιση του ΚΚΕ και της διορισμένης ηγεσίας του. […]



[1] Βιογραφικό σημείωμα

(από το περιοδικό ΤΟΤΕ, τεύχος 28, Νοέμβρης 1987)

αναδημοσίευση από: http://stinas.vrahokipos.net/biography/biotote28.htm

Σπύρος Πρίφτης (Άγις Στίνας)

Ο Άγις Στίνας (κομματικό ψευδώνυμο του Σπύρου Πρίφτη) γεννήθηκε στο χωριό Σπαρτίλλας της Κέρκυρας στα 1900. Τέλειωσε την μέση εμπορική και από παιδί 14 - 15 ετών επηρεάζεται από τις σοσιαλιστικές ιδέες, συμμετέχοντας στην νεολαία του σοσιαλιστικού ομίλου της Κέρκυρας.

Γίνεται μέλος του ΣΕΚΕ, μετέπειτα ΚΚΕ, από το 1918 όταν η ομάδα στην οποία συμμετέχει αποτελεί έναν από τους συνιδρυτικούς πυρήνες, στην ίδρυση του νέου κόμματος.

Λιποτάχτης από τον στρατό το 1921 με πλούσια κομμουνιστική δράση, που του στοίχισε καταδίκες φυλακίσεις και εξορίες, εξελίσεται μέσα στην κομματική ιεραρχία σαν ένα από τα πιο σημαντικά στελέχη. Υποψήφιος βουλευτής του Νομού Κερκύρας το '26, γραμματέας της Κ.Ο. Πειραιά, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και γραμματέας της περιφέρειας Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας. Διαγράφεται στα 1931 από το ΚΚΕ, ύστερα από διαφωνία του για την καθαίρεση της Κεντρικής Επιτροπής και τον διορισμό νέας, με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη, ύστερα από επέμβαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

“Απ' αυτό”, όπως σημειώνει ο ίδιος σε αυτοβιογραφικό σημείωμα, “πέρασα στον Τροτσκισμό. Είχα και εγώ όπως και πολλοί άλλοι την αυταπάτη ότι αυτός εκπροσωπούσε την επαναστατική πτέρυγα του κινήματος. Τυπικά ήμουν μέλος της 4ης Διεθνούς μέχρι τα μέσα του '47. Τον Μάρτη του 1935, ύστερα από οξείς ιδεολογικούς αγώνες στο χώρο της αυτοκαλούμενης «αριστερής αντιπολίτευσης», δημιουργείται μια πολιτική ομάδα που ξεχωρίζει απ' όλες τις άλλες τάσεις, ομάδες, οργανώσεις, κόμματα και από τις προγραμματικές τις αρχές και από τα μέσα και τις μορφές πάλης και από τη μαχητικότητα την αφοσίωση και το ήθος των μελών της. Για τις ιδέες και τη δράση αυτής της ομάδας παίρνω όλη την ευθύνη. Και εντελώς ιδιαίτερα παίρνω όλη την ευθύνη για τις θέσεις και τη δράση της στον πόλεμο και στην κατοχή. Αυτή η ομάδα διατηρεί την συνέχεια της μέχρι σήμερα. Και είναι μία από τις πολύ λίγες παλιές επαναστατικές ομάδες που στάθηκε ικανή (με την πολύτιμη βοήθεια του Καστοριάδη) να αποβάλλει ότι από την παλιά θεωρητική πανοπλία του κινήματος εμπόδιζε την δράση του και να προσαρμοστεί μ' αυτό που γενικά λέμε «πνεύμα» του γαλλικού Μάη του '68”.

Μελέτες και άρθρα έχει γράψει στις εφημερίδες και τα περιοδικά: Ριζοσπάστης, Φωνή του Εργάτη, Εργατική, Νεολαία, Εξόριστος Επαναστάτης (Ανάφη 1926), Καπνεργάτης, Αντιφυματικός αγώνας, AVANTI, Σημαία του κομμουνισμού. Διαρκής Επανάσταση, Μπολσεβίκος, Νέα Εποχή, Εργατικό Μέτωπο, Δελτίο της Ακροναυπλίας, Εργατική Πάλη, Εσωτερικό Δελτίο ΚΔΚΕ, Νέο Ξεκίνημα, Πεζοδρόμιο, Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα.

Έχει γράψει και εκδόσει τις μπροσούρες: κριτική στις αποφάσεις της 4ης ολομέλειας του ΚΚΕ ('32), χρονικά της ομάδας ('50), «εργατικά» κόμματα, «εργατικά» κράτη και το απελευθερωτικό κίνημα της εργατικής τάξης ('65). Επίσης τα βιβλία Αναμνήσεις ('77), ΕΑΜ - ΕΛΛΑΣ - ΟΠΛΑ (82).

Έχει μεταφράσει και προλογίσει: «οι σοσιαλιστές και ο πόλεμος» του Λένιν, «Κριτική εκτίμηση της ρωσικής επανάστασης» της Λούξεμπουργκ, «Η ζωή της Ρόζας Λούξεμπουργκ» του Φρέλιχ. Πρόλογοι του ακόμα υπάρχουν στα: «Επαναστατικό κίνημα στον σύγχρονο καπιταλισμό» και «η Ουγγρική Επανάσταση του '56» του Καστοριάδη.

Μέχρι το 1926 υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα: Σπύρος Πρίφτης. Από το 1926 και συνέχεια με το Α. Στίνας. Άλλα ψευδώνυμα: Άγις, Δηρός, Κορφιάτης, Φιλίππου.