Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων

ΤΟ ΚΚΕ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΗΤΤΗΣ

-Ομολογίαι του αρχηγού του.

-Έχασε τους «σλαυοφώνους».

-Η γραμμή της Ε’ Ολομελείας.

ΜΙΑ ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΙΣ

εφ. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», 4/8/1949, σελ. 1 και 5

Ο ελληνικός κομμουνισμός ευρίσκεται εις την τελευταίαν φάσιν της ενόπλου εξεγέρσεώς του και αντικρύζει με αγωνίαν την επερχομένην βεβαίαν ήτταν. Εχάθη οριστικής και η τελευταία εφεδρεία – οι σλαυομακεδόνες- δια την εξασφάλισιν της οποίας έφθασε μέχρι του σημείου ν’ απορρίψη όλα τα προσχήματα και να ομολογήση πρακτικώς πλέον ότι απεργάζεται τον διαμελισμόν της χώρας. Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων και ημερών έχουν τόσον έντονον δραματικότητα, ώστε κάθε προσεκτικός μελετητής των αισθάνεται θριαμβεύοντα εμπρός εις τα μάτια του τον νόμον της αμειλίκτου Νεμέσεως.

Ι

Η ιδία η ηγεσία του ελληνικού κομμουνισμού ομολογεί τώρα το αναπόφευκτον και το προσεχές της ήττης δια της γραφίδος του πλέον εξάλλου και μανιώδους από όλους τους τυχοδιώκτας, που εξέθρεψε το ΚΚΕ. Δια της γραφίδος του Ζαχαριάδη. Εγκατέλειψε πλέον τα συνθήματα δράσεως ο γενικός γραμματεύς του ΚΚΕ και πρόεδρος του «ανωτάτου πολεμικού συμβουλίου» των συμμοριτών. Και επέρασεν εις τα συνθήματα κριτικής. Όχι «τι θα κάμωμεν». Αλλά «διατί τα εθαλασσώσαμεν». Όταν αρχίζη η κριτική, τότε γίνεται η μετάβασις από την έντασιν εις την ύφεσιν και επιδιώκεται κατά κανόνα η αποτίναξις των ευθυνών της ήττης, που ήλθεν ή έρχεται…

Το προχθεσινόν άρθρον του Ζαχαριάδη εις το επίσημον όργανον της Κομινφόρμ, είναι άρθρον ανθρώπου, που συναισθάνεται ότι «δεν κάμνει πλέον ιστορίαν», αλλά προσπαθεί να τακτοποιήση σπασμωδικώς τον εαυτόν του και την παρέαν των ομοίων του ενώπιον της ιστορίας. Εξετάζει εις αυτό τας διαφόρους φάσεις του αγώνος του ΚΚΕ δια την κατάληψιν της εξουσίας. Και βλέπων ότι δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια αυτοκριτικής προσπαθεί ν’ ανεύρη τα αίτια της αποτυχίας των τριών αλλεπάλληλων επαναστάσεων εις τας αντικειμενικάς συνθήκας. «Το ελληνικόν κομμουνιστικόν κίνημα-λέγει-ευρίσκεται μεταξύ δύο πυρών, δηλαδή μεταξύ του μοναρχοφασισμού και του τιτοϊσμού, από του 1943». Πώς ήτο δυνατόν να νικήση; Το τελευταίον άρθρον του Ζαχαριάδη ισοδυναμεί προς πρόλογον εις τον επικήδειον του συμμοριακού αγώνος. Τέτοια άρθρα γράφονται από μπολσεβίκους μόνον όταν δένουν τας αποσκευάς της επαναστάσεως…

ΙΙ

Διατί όμως η ηγεσία του ΚΚΕ επείσθη ότι εχάθη οριστικώς ο αγών; Δια πολλούς λόγους. Διότι παρετάθη παθολογικώς η διάρκειά του. Επανάστασις διαρκούσα τρία χρόνια, μεταβάλλεται εις χρονίαν ληστείαν άνευ ελπίδος επικρατήσεως. Διότι εμειώθη εις το έπακρον η προοπτική τρίτου παγκοσμίου πολέμου. Και αυτός ήτο η μόνη ελπίς σωτηρίας δια τον συμμοριτισμόν. Διότι ελάχιστον ποσοστόν των «κινητηρίων δυνάμεων» της επαναστάσεως εκινητοποιήθη. Η εργατική τάξις παρέμεινεν ασυγκίνητος και έδωσεν αντιθέτως τους βραχίονάς της δια την συντριβήν της κομμουνιστικής επιβουλής, που θα την εξηνδραπόδιζε. Ξεπεσμένοι ή έκφυλοι μικροαστοί και καθυστερημένοι αγρόται, εκ των οποίων οι περισσότεροι βιαίως στρατολογημένοι, απετέλεσαν τον «στρατόν της επαναστάσεως». Διότι, παρά την συνεχή και αύξουσαν βοήθειαν των γειτόνων, κατέστη αδύνατος η δημιουργία χώρου μονίμου κατοχής. Απέτυχαν όλαι κατά σειράν αι προσπάθειαι δια το κράτημα μιας οιασδήποτε πόλεως. Διότι, κατά το τελευταίον έτος το πρόβλημα του ανθρωπίνου υλικού –αφού εσταμάτησεν η εθελοντική προσέλευσις – επεδεινώθη μέχρι τραγικότητος. Η τελευταία μάχη που εδόθη δια το θέμα τούτο από την αρχήν του έτους μέχρι σήμερον, εχάθη πλέον οριστικώς. Εις τι όμως συνίστατο η μάχη αυτή; Εις την προσπάθειαν προσεταιρισμού των σλαυοφώνων πληθυσμών της Β. Ελλάδος, που καλούνται συνήθως «σλαυομακεδόνες» και που μαζί με ομόγλωσσούς των της Σερβίας και της Βουλγαρίας τροφοδοτούν το λεγόμενον «μακεδονικόν» ζήτημα.

ΙΙΙ

Είναι παλαιόν το «μακεδονικόν» ζήτημα. Προϋπήρχε του μπολσεβικισμού και συνετηρείτο-επί του εδάφους της γλωσσικής συγγενείας- υπό της βουλγαρικής προπαγάνδας, η οποία κατείχετο μονίμως από το όνειρον της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Μετά την επικράτησιν του μπολσεβικισμού εις την Ρωσίαν (1917) επέρασε τας εξής φάσεις από την άποψιν της πολιτικής του ΚΚΕ έναντι αυτού:

1. Κατά την πρώτην φάσιν (1918-1924), η οποία καλύπτει την περίοδον μπολσεβικοποιήσεως του ΚΚΕ, οι σλαυόφωνοι της ελληνικής Μακεδονίας θεωρούνται υπό του ελληνικού κομμουνιστικού κόμματος ως «εθνική μειονότης», δια την οποίαν ακαδημαϊκώς διεκδικούνται δικαιώματα ισοτιμίας εντός του ελληνικού αστικού κράτους.

2. Κατά την δευτέραν φάσιν (1924-1935), το ΚΚΕ κατόπιν διαταγής της Γ’ Διεθνούς υποστηρίζει το σύνθημα «Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη» δια να δυνηθή το Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας να προσεταιρισθή όσον το δυνατόν περισσοτέρους κομιτατζήδες, οι οποίοι εζήτουν την «ανεξαρτησίαν» της Μακεδονίας (ελληνικής και σερβικής) ως μεταβατικόν σταθμόν προς την ενσωμάτωσιν εις την Βουλγαρίαν )κατά την επιτυχούσαν μέθοδον της Ανατολικής Ρωμυλίας).

3. Κατά την τρίτην φάσιν (1935-Ιανουάριος 1949) σημειούται θεωρητικώς μεν και δημοσία επάνοδος εις το σύνθημα της πρώτης φάσεως (ισοτιμία και ισοπολιτεία στις μειονότητες), εις την πράξιν δε, ιδία από της κατοχής το ΚΚΕ προσανατολίζεται προς την σκέψιν ότι μεταπολεμικώς και με την επικράτησιν του κομμουνισμού εις τα Βαλκάνια , η ελληνική Μακεδονία θ’ αποτελέσει μοιραίως τμήμα μιας ενιαίας κομμουνιστικής Μακεδονίας. Εφ’ ω και συνήψεν ειδικήν μυστικήν συμφωνίαν με τους Βουλγάρους κατά τας αρχάς του 1943. Ο πόλεμος όμως δεν ετελείωσε συμφώνως προς τις προβλέψεις του ΚΚΕ. Η Ελλάς έμεινεν έξω του σιδηρού παραπετάσματος, η δε Βουλγαρία απεδείχθη τόσον κτηνωδώς αφωσιωμένη εις τον άξονα, ώστε εχρειάσθη να της κηρύξη πόλεμον η ΕΣΣΔ και να εισβάλη ο σοβιετικός στρατός εις αυτήν δια να εξέλθουν από τας κρύπτας των οι τόσον θορυβούντες τώρα γενναίοι οπαδοί του Δημητρώφ. Η Βουλγαρία εξήρχετο από τον πόλεμον- δια δευτέραν φοράν- με το στίγμα του δοσιλόγου. Έχανε συνεπώς, λόγ της ηθικής μειώσεώς της, το δικαίωμα της κηδεμονίας επί του «μακεδονικού». Και όπως ήτο φυσικόν, το δικαίωμα τούτο επέρασεν εις χείρας της Γιουγκοσλαυΐας, η οποία ήτο ηθικώς λευκή- από την άποψιν πολεμικών ευθυνών- και η οποία από των αρχών του 1945 ήρχισε να κατασκευάζη την ιδικήν της θεωρίαν περί «μακεδονικής» εθνότητος. Κατά την θεωρίαν αυτήν, η εν λόγω «εθνότης» είναι διηρημένη εις τρία μέρη – εις την ζώσαν εν Ελλάδι, εις την ζώσαν εν Βουλγαρία και εις την ζώσαν εν τη Ομοσπόνδω Μακεδονική Δημοκρατία της Γιουγκοσλαυΐας-πρέπει δε μίαν ημέραν να ενωθή δι ενσωματώσεως της ελληνικής και της βουλγαρικής Μακεδονίας εις την Γιουγκοσλαυϊκήν. Καθ’ όλον το διάστημα τούτο, δηλαδή από του 1945 μέχρι του Ιανουαρίου 1949 –οπότε το επίσημον κομμουνιστικόν σύνθημα ήτο «ισοτιμία στις μειονότητες»- δεν ηκούσθη ούτε μία λέξις διαμαρτυρίας του ΚΚΕ εναντίον των ιμπεριαλιστικών απόψεων της Γιουγκοσλαυΐας εις το ζήτημα της Μακεδονίας, αι οποίαι εξετίθεντο από των στηλών του επισήμου οργάνου της ΚΕ του ΚΚΓ «Μπόρμπα». Η ηγεσία του ελληνικού κομμουνισμού, καίτοι προκληθείσα επανειλημμένως από των στηλών αυτών δια να εκφράση την γνώμην της, εσίγησεν επαισχύντως. Είχε προσδεθή δουλοπρεπέστατα εις το άρμα του γιουγκοσλαυϊκού ιμπεριαλισμού, κατά του οποίου τώρα κραυγάζει. Και μόνον ηλίθιοι ή υποκριταί ημπορούν να ισχυριστούν ότι δεν το αντελήφθησαν. Εν τω μεταξύ, από του Ιουνίου 1948, εξέσπασεν η θανάσιμος κρίσις του κομμουνσιμού- από την οποίαν ούτος ποτέ πλέον δεν θα συνέλθη- δια της ρήξεως μεταξύ Τίτο και Κομινφόρμ. Το ΚΚΕ κατώρθωσεν επί ολόκληρον εξάμηνον ν’ αποφύγη το πικρόν ποτήριον της διατυπώσεως γνώμης. Ο ένοπλος αγών του εξηρτάτο κατά μέγα μέρος από την γιουγκοσλαυϊκήν βοήθειαν. Επειδή όμως θα έπρεπεν οπωσδήποτε να λάβη θέσιν και επειδή το επίεζε το θέμα του ανθρωπίνου υλικού και επειδή οι καθαυτό σκοποί της «εξεγέρσεως» συνεπληρώθησαν από νέα «επαναστατικά» καθήκοντα (τα καθήκοντα της εξασθενήσεως του «αποστάτου» τιτοϊσμού), δι όλους αυτούς τους λόγους υπεχρεώθη να κάμη την μεγαλοφυά και μοιραίαν στροφήν της Ε’ Ολομελείας, η οποία εκφράζει την τετάρτην φάσιν του «μακεδονικού» προβλήματος.

4. Κατά την φάσιν αυτήν (Ιανουάριος 1949 μέχρι σήμερον) το ΚΚΕ επανήλθε εις το σύνθημα της «ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας», με την διατύπωσιν ότι επειδή «ο μακεδονικός λαός τάδωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωϊσμού και αυτοθυσίας, που προκαλούν το θαυμασμό, γι αυτό δεν πρέπει να υπάρχη καμμία αμφιβολία ότι το αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ θα είναι ο μακεδονικός λαός να βρη την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος προσφέροντας σήμερα το αίμα του».

Διατί το ΚΚΕ έκαμε την ¨στροφήν» αυτήν της ρητής ομολογίας; Δια δύο κυρίως λόγους: Πρώτον, δια να προσεταιρισθή τους σλαυοφώνους της ελληνικής Μακεδονίας. Δεύτερον, δια να δημιουργήση κέντρον έλξεως των «Μακεδόνων» της Σερβίας. Έτσι αντιμετωπίζετο ταυτοχρόνως το πρόβλημα του ανθωπίνου υλικού, το οποίον εγένετο οξύτατον και εξεπληρούτο το καθήκον της εξασθενήσεως του τιτοϊσμού. Αύριον αι σλαυομακεδονικαί αυταί δυνάμεις του ανθελληνικού συμμοριτισμού, αν έπιανε το σύνθημα , θα ημπορούσαν να μεταβληθούν εις δυνάμεις αντιτιτοϊκού συμμοριτισμού.

IV

Ήτο πολύ έξυπνον το παιχνίδι και δεν ημπορούσε να μη το αντιληφθή η Γιουγκοσλαυΐα του Τίτο. Κατά τους διαρρεύσαντες έκτοτε εξ μήνας διεξήχθη μια σκληροτάτη και υπόκωφος πάλη, κατασκοπειών, ραδιουργιών, εγκλημάτων και πρακτορεύσεων, της οποίας ημείς μόνον την μακρυνήν απήχησιν έχομεν. Οι τελευταίοι λυσσώδεις διαξιφισμοί μεταξύ τιτοϊσμού, κομινφορμισμού και συμμοριτισμού-δι άρθρων, λόγων, εκπομπών κλπ- αμυδράν μόνον ιδέαν παρέχουν του θανασίμου αγώνος που διεξήχθη από του Ιανουαρίου 1949 μέχρι σήμερον, με γέρας τους λεγομένους «σλαυομακεδόνας». Αξίζει τον κόπον μία συνοπτική εξιστόρησις των διαφόρων φάσεών της.

Η Ε’ Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία ετάχθη εκ νέου επισήμως υπέρ της «ανεξαρτήτου» Μακεδονίας προς όφελος της Βουλγαρίας (που ανέκτησε την ηγεμονίαν επί του «μακεδονικού» μετά την αποστασίαν του Τίτο) συνήλθε την 31 Ιανουαρίου 1949. Τρεις μόλις ημέρας κατόπιν (3 Φεβρουαρίου) συνήλθεν η Β΄ Ολομέλεια του Κεντρικού Συμβουλίου του ΝΟΦ (του σλαυομακεδονικού ΕΑΜ), η οποία απεφάσισεν όπως εντός του Μαρτίου συγκληθή το Β’ Συνέδριον του ΝΟΦ «δια να διακηρύξη την ένωσιν της Μακεδονίας εις ένα ενιαίον, ανεξάρτητον, ισότιμον μακεδονικόν κράτος εντός της Λαϊκοδημοκρατικής Ομοσπονδίας των Βαλκανικών λαών».

Το Β’ αυτό Συνέδριον του ΝΟΦ συνήλθε πράγματι την 25ην Μαρτίου και μετέσχον αυτού 700 αντιπρόσωποι. Υπεγράμμισε την «πρωτοπόρον θέσιν» του «μακεδονικού λαού» εις τον αγώνα (του συμμοριτισμού), εκράτησεν υποσημείωσιν την υπόσχεσιν της Ε¨ Ολομελείας του ΚΚΕ και κατόπιν εσωτερικής εκλογής μετετράπη εις συντακτικήν συνέλευσιν (ή ιδρυτικόν συνέδριον), η οποία αποτελουμένη εξ 168 αντιπροσώπων, απεφάσισε την 27 Μαρτίου την ίδρυσιν της «Κομμουνιστικής Οργανώσεως Αιγιακής Μακεδονίας», «ιδιαιτέρας κομμουνιστικής οργανώσεως με πολιτικήν, κομματικήν και οργανωτικήν ανεξαρτησίαν».

Η οργάνωσις αυτή- η Κ.Ο.ΑΙ.Μ.- η οποία είναι ουσιαστικώς το ΚΚ των σλαυοφώνων της Ελλάδος, εξέλεξε πενταμελή προσωρινήν Κεντρικήν Επιτροπήν και οκταμελή Οργανωτικήν Επιτροπήν και εκήρυξε «παμμακεδονικήν λαϊκήν επιστράτευσιν». Επτά ημέρας κατόπιν (3 Απριλίου) ανηγγέλθη ανασχηματισμός της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης» των συμμοριτών και σύστασις παρ’ αυτή «Ανωτάτου Πολεμικού Συμβουλίου». Ενδεικτικόν των προθέσεων του ελληνικού συμμοριτισμού υπήρξε το γεγονός ότι εις τα δύο αυτά «σώματα» μετέσχον τρία από τα πέντε μέλη της ΚΕ της ΚΟΑΙΜ. Όλη αυτή η δραστηριότης απέβλεπεν, αφ’ ενός εις την συσπείρωσιν των σλαυοφώνων και αφ’ ετέρου εις την απαγκίστρωσίν των εκ της γιουγκοσλαυϊκής επιρροής, η οποία ασκείτο συνεχώς επί πέντε και πλέον έτη και η οποία είχεν αποκτήσει ρίζας λόγω της εντόνου γιουγκοσλαυϊκής βοηθείας προς τον ελληνικόν συμμοριτισμόν.

Παρήλθον τρεις περίπου μήνες βωβής πάλης. Και αιφνιδίως –την 20ην Ιουνίου – η ΚΟΑΙΜ ευρέθη ηναγκασμένη να ομολογήση ότι οι σλαυόφωνοι της Μακεδονίας κατεκλύσθησαν από τιτοϊκούς πράκτορας, ότι οι πράκτορες αυτοί επεξέτειναν το διαλυτικόν έργον των επιτυχώς και εντός των κόλπων του ΚΚΕ, ότι στελέχη βασικά της ΚΟΑΙΜ (όπως ο Κεραμιτζήεφ και ο Γκότσε) απεκαλύφθησαν άνθρωποι του Τίτο και αφού επροκάλεσαν καταστροφάς, εδραπέτευσαν εις τα Σκόπια, ότι διεξήχθη εντατική προπαγάνδα εις τους κόλπους των σλαυοφώνων, δια να μην «σφάζωνται» ασκόπως κλπ και ότι έχει δημιουργηθή εις τους κόλπους του σλαυοτραφούς πλέον ΚΚΕ κατάστασις χαώδης, καχυποψίας , εκκαθαρίσεων και αποσυνθέσεως.

Ένα μήνα κατόπιν-την 28 Ιουλίου- ο Τίτο νικητής πλέον του βωβού αγώνος που ήρχισε με τας αποφάσεις της Ε’ Ολομελείας, ωργάνωσεν εις τα Σκόπια μεγαλοπρεπές συνέδριον των «σλαυομακεδόνων», εις το οποίον εξεσπάθωσεν όχι μόνον κατά των θλιβερών αρχηγών του ΚΚΕ και των αηδών Βουλγάρων, αλλά και εναντίον της Σοβιετικής Ρωσίας και απευθυνόμενος προς τους «προστατευομένους του πρόσφυγας της Μακεδονίας του Αιγαίου». Τους είπεν ότι τώρα πλέον –μετά την τροπήν που επήραν τα πράγματα- πρέπει να μείνουν εις την «λαϊκήν δημοκρατίαν» της Μακεδονίας και «να καταβάλουν» όλας τας δυνάμεις των δια την ανοικοδόμησιν της ευτυχεστέρας ζωής ολοκλήρου του μακεδονικού λαού».

IV

Το συνέδριον των Σκοπίων εσήμανε το τέλος του αγώνος μεταξύ Γιουγκοσλαυΐας και ΚΚΕ δια την κατάκτησιν των «σλαυομακεδόνων». Τον αγώναν αυτόν , που υπήρξε σκληρός και θανάσιμος, τον έχασε το ΚΚΕ εις όλας τας φάσεις του, τας φανεράς και τας μυστικάς. Παρά τον αυτοεξευτελισμόν των αποφάσεων της Ε’ Ολομελείας, το ΚΚΕ δεν κατώρθωσε να επιτύχη κανένα από τους δύο σκοπούς: Ούτε τους σλαυόφωνους ενθουσίασε, ούτε κέντρον αντιτικής έλξεως έγινε. Και του έμεινεν εις το παθητικόν η κυνική ομολογία της προδοσίας, η οποία, μη πραγματοποιηθέντων των σκοπών που την προκάλεσαν, μετεβλήθη εις τερατώδες πολιτικόν σφάλμα.

Η απώλεια του παιχνιδιού των σλαυομακεδόνων υπήρξε θανάσιμον πλήγμα για το ΚΚΕ. Το γεγονός αυτό εξέφραζεν- από της πλευράς των στρατιωτικών συνεπειών του- το άρθρον του ασφυκτικώς προδότου αρχηγού του Ζαχαριάδη, ο οποίος γνωρίζει πλέον καλύτερον παντός άλλου και ομολογεί ότι έχασε τον ένοπλον αγώνα και προσπαθεί να επιρρίψη εις άλλους την ευθύνην της ήττης.

Εν τω μεταξύ το ΚΚΕ, εκτός της βεβαίας ήττης , θα φέρη μαζύ του και το θανάσιμον πολιτικόν βάρος της ομολογηθείσας δια των αποφάσεων της Ε’ Ολομελείας στυγνής προδοσίας. Από τη δυσχερή αυτήν θέσιν ανέλαβε προχθές να το εξαγάγη με νέαν συγκινητικήν τρυθφερότητα (την οποίαν επιδεικνύουν καμμία φορά οι μεγαλόψυχοι αυθένται προς τους δεινώς ατυχήσαντας υπηρέτας των) το Κομμουνιστικόν Κόμμα της Βουλγαρίας.

Εις το επίσημον όργανον της Κεντρικής Επιτροπής του, το «Ρομποτνιτσέσκο Ντέλο», εδημοσιεύθη προχθές βαρυσήμαντον άρθρον, το οποίον με την μεγαλυτέραν αφέλειαν ανατινάσσει την βαρύγδουπον ζαχαριάδειον ρητορικήν και την «ιστορικήν» στροφήν της Ε’ Ολομελείας. «Τώρα πλέον εγνώσθη- γράφει- ότι η απόφασις της Ε’ Ολομελείας της ΚΕ του ΚΚΕ περί παροχής του δικαιώματος αυτοδιαθέσεως εις τον μακεδονικόν λαόν, αντί της πλήρους ισοτιμίας, ελήφθη υπό την πίεσιν των προδοτών Κεραμιτζήεφ και Γκότσε, κατ’ εντολήν του Τίτο»!

Παρόμοιος εξευτελισμός ενός κομμουνιστικού κόμματος και μιας ηγεσίας, δεν έχει ξαναγίνει. ΤΟ ΚΚΒ διαπιστώσαν ότι δεν εκέρδισε τίποτε από την πολιτικήν αυτοκτονίαν, εις την οποίαν εξώθησε το ΚΚΕ, με την κομινφορμικήν απόφασιν της Ε’ Ολομελείας (διότι κατώρθωσεν ο Τίτο να διατηρήση τους «σλαυομακεδόνας» υπό την επιρροήν του) υποδεικνύει τώρα εις τους εξηυτελισμένους αρχηγούς του ΚΚΕ να εγκαταλείψουν το σύνθημα της αυτοδιαθέσεως και ανεξαρτησίας, ως αχρήστου πλέον…

Ο ελληνικός κομμουνισμός εισέρχεται ήδη εις νέαν φάσιν, η οποία επιφυλάσσει πολλά απρόοπτα και η οποία θα είναι πλήρης δραματικότητος.